« هيچ چيز مانع قبول انفاقات آنها نشده جز اينكه آنها به خدا و پيامبرش كافر شده‌اند » و هر عملى توأم با ايمان به خدا و توحيد نبوده باشد در پيشگاه خدا قبول نيست ( * ( وَما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّه وَبِرَسُولِه ) * ) . قرآن كرارا روى اين مسئله تكيه كرده است كه شرط پذيرش اعمال صالح ايمان است ، حتى اگر عمل از روى ايمان سرزند و بعد از مدتى شخص عمل كننده راه كفر پيش گيرد عمل او « حبط » و نابود و بى اثر مىشود ( در اين باره در جلد دوم تفسير نمونه از صفحه 69 الى 72 بحث كرده‌ايم ) . پس از ذكر عدم قبول انفاقهاى مالى آنها به وضع عبادات آنان اشاره كرده مىگويد : « آنها نماز را بجا نمىآورند مگر از روى كسالت و با ناراحتى و سنگينى » ( * ( وَلا يَأْتُونَ الصَّلاةَ إِلَّا وَهُمْ كُسالى ) * ) . همانگونه كه « انفاق نمىكنند مگر از روى كراهت و اجبار » ( * ( وَلا يُنْفِقُونَ إِلَّا وَهُمْ كارِهُونَ ) * ) . در حقيقت به دو دليل انفاقهاى آنها پذيرفته نمىشود يكى به دليل آنكه از روى كفر و عدم ايمان سر مىزند ، و ديگر اينكه از روى كراهت و اجبار است . همچنين به دو علت نماز آنها پذيرفته نيست نخست به علت كفر ، و ديگر بخاطر آنكه از روى كسالت و كراهت انجام مىگيرد . جمله‌هاى بالا در عين اينكه وضع منافقان را از نظر عدم نتيجه گيرى از اعمالشان تشريح مىكند در حقيقت نشانه ديگرى از نشانه‌هاى آنها را بيان مىكند ، و آن اينكه مؤمنان واقعى را از نشاطى كه به هنگام عبادت دارند و از ميل و رغبتى كه نسبت به اعمال نيك نشان مىدهند و مخلصانه به دنبال آن مىشتابند به خوبى مىتوان شناخت . همانگونه كه به وضع منافقان از طرز انجام اعمالشان مىتوان پى برد ، زيرا معمولا از روى بىميلى و دلسردى و ناراحتى و كراهت اقدام به انجام كار